2026 წლის 28 იანვარს Next-ის მენეჯერმა, საბა ცისკარაძემ, ხელმოსაწერად გამომიგზავნა ორი ხელშეკრულება: მართვის ხელშეკრულება და საერთო სივრცეების მომსახურების პირობები. ორივე წარსული თარიღით იყო დათარიღებული და ვერც ერთი ვერ იარსებებდა იმ დღეს, რომელსაც ატარებს. ორივე დაწერილია როგორც დანართი ჩემსა და ნექსთ ვაითს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებისა, რომელიც არ არსებობს: ბინები კერძო პირისგან ვიყიდე. ერთ-ერთი თავადვე აცხადებს, რომ „შეთანხმებულია და ხელმოწერილია ყველა უძრავი ქონების – აპარტამენტის მესაკუთრეებთან“; მე მესაკუთრე ვარ და მსგავსი არაფერი ხელმომიწერია. ორივე პროექტის ხელმოწერაზე უარი ვთქვი. ეს გვერდი თავად დოკუმენტებსა და მათი შემოთავაზების მოტივებს ეხება; თუ როგორ ცდილობდნენ ხელმოწერების მოპოვებას, სხვაგან არის მოთხრობილი.

ხელშეკრულება, რომელიც საკუთარ შინაარსზე ადრეა დათარიღებული

მართვის ხელშეკრულება 2024 წლის 13 ნოემბრით არის დათარიღებული. ის მე პასპორტის ნომრით YE528452 მაიდენტიფიცირებს. ეს პასპორტი 2024 წლის დეკემბერში გაიცა, თბილისში ბრაზილიის საკონსულოში ჩემი განაცხადიდან ორი დღის შემდეგ. 2024 წლის 13 ნოემბრით დათარიღებული დოკუმენტი იმ ნომერს ასახელებს, რომელიც მომდევნო თვემდე არ არსებობდა.

ამას Next-ის საკუთარი დოკუმენტიც ადასტურებს. ხელშეკრულების თარიღიდან სამი თვის შემდეგ, 2025 წლის თებერვალში, Next-მა ჩემთან ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას მრიცხველებისა და მასალების ტრანსპორტირების შესახებ. ის მე ჩემი წინა პასპორტით, FO169569, მაიდენტიფიცირებს.

ორივე ხელშეკრულება ასევე შეიცავს იმ ელექტრონული ფოსტის მისამართს, რომელიც საბას 2026 წლის 27 იანვარს მივეცი, როცა მან ხელშეკრულებების მოსამზადებლად ჩემი პასპორტის ნომერი, ელფოსტა და ტელეფონი მთხოვა. პროექტები მეორე დღეს გამომიგზავნა.

დოკუმენტი ისეთ ურთიერთობაზეა აგებული, რომელიც არასდროს არსებულა. ის ნექსთ ვაითს „გამყიდველად“/„მმართველ კომპანიად“ ასახელებს, მე კი – „მყიდველად“. ნექსთ ვაითს ჩემთვის არაფერი მიუყიდია. მისი 2.1 პუნქტის თანახმად, მართვა „დაიწყება მხარეთა შორის დადებული უძრავი ქონების („აპარტამენტი“-ს) ნასყიდობის ხელშეკრულების მიხედვით“; 8.6 პუნქტი ფორსმაჟორის პირობებს იმავე ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან სესხულობს; 4.8 პუნქტი კი მეორე დოკუმენტს, მომსახურების პირობებს, „„გამყიდველსა“ და „აპარტამენტის“ მესაკუთრეს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების“ ნაწილად აქცევს. ასეთი ხელშეკრულება არ არსებობს. ორი ხელშეკრულება მესამეზეა დაკიდებული, რომელიც არასდროს დადებულა.

რატომ სწორედ ეს თარიღი

2024 წლის 13 ნოემბერი შემთხვევითი დღე არ არის. ეს ჩემი საკუთრების უფლების რეგისტრაციის დღეა (16-11, 16-12). პროექტების გამოგზავნიდან ხუთ თვეზე მეტი ხნის შემდეგ Next-ის იურისტმა წერილობით ახსნა, რისთვის იყო ეს თარიღი. დეველოპერის ნასყიდობის ხელშეკრულებების თანახმად, წერდა ის, „ყოველმა მყიდველმა აიღო ვალდებულება, საკუთრების უფლების რეგისტრაციისთანავე გაეფორმებინა მართვის ხელშეკრულება და საერთო ფართების მომსახურების ხელშეკრულება“.

ანუ ხელშეკრულება იმ დღით დათარიღდა, როცა, Next-ის ვერსიით, მე ხელი უნდა მომეწერა. თარიღი შეცდომა არ არის. ეს ის ამბავია, რომელიც Next-ს სჭირდებოდა დოკუმენტს ეთქვა: რომ ვალდებულება არსებობდა და მე ის შევასრულე იმ დღეს, როცა რეესტრმა მესაკუთრედ მაქცია. თოთხმეტი თვის შემდეგ შედგენილი და იმ დღით დათარიღებული ხელშეკრულება იმის ჩანაწერია, რაც Next-ს სურდა, რომ მომხდარიყო.

ხელშეკრულება, რომელიც პირველი ინვოისითაა დათარიღებული

მომსახურების პირობები 2025 წლის 1 აგვისტოთი არის დათარიღებული. ეს ის თვეა, საიდანაც Next მე მომსახურების საფასურს მარიცხავს. ჩემამდე ისინი 2026 წლის 28 იანვარს, თითქმის ექვსი თვის შემდეგ მოვიდა. აქაც თარიღი შედგენის თარიღი არ არის; ეს ის თარიღია, საიდანაც Next-ს დოკუმენტის მოქმედება სურდა.

იგივე მოჩვენებითი ნასყიდობის ხელშეკრულება მასშიც გასდევს. 1.2 პუნქტი იწყება სიტყვებით „როგორც ეს გათვალისწინებულია უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით“; 1.3 პირობებს „უძრავი ქონების ხელშეკრულების თანმდევ ვალდებულებებად“ აცხადებს; 9.7 ტერმინთა განმარტებისთვის მკითხველს „„მხარეთა“ შორის დადებულ უძრავი ქონების („აპარტამენტი“-ს) ნასყიდობის ხელშეკრულებასთან“ აგზავნის; 2.2 პუნქტი კი კვლავ „ნასყიდობის ფასზე“ საუბრობს – სტრიქონი, რომელიც იმ შაბლონიდან შემორჩა, საიდანაც ეს დოკუმენტი ამოიჭრა.

შემდეგ ის ყველა დანარჩენის თანხმობას აწარმოებს. 6.2 პუნქტის თანახმად, პირობები „შეთანხმებულია და ხელმოწერილია ყველა უძრავი ქონების – აპარტამენტის მესაკუთრეებთან“ და ამიტომ „აპარტამენტის მესაკუთრეების საერთო გადაწყვეტილებად“ განიმარტება. ასე ანაცვლებს Next ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კანონით მოთხოვნილ გადაწყვეტილებას – ერთი წინადადებით. ეს წინადადება სულ მცირე ერთი მესაკუთრის მიმართ არ არის მართალი: ჩემ მიმართ. 9.4 პუნქტი ვალდებულებებს ყოველ მომავალ მყიდველზე გადასცემს: ინგლისურ ტექსტში – იმიტომ, რომ მხარეები მათ საჯარო რეესტრში არეგისტრირებენ; ქართულ ტექსტში, რომელსაც ხელშეკრულება თანაბარ ძალას ანიჭებს, – ყოველგვარი რეგისტრაციის გარეშე. Next-ის იურისტმა დაადასტურა, რომ ჩემს საკუთრებაზე არასდროს არაფერი დარეგისტრირებულა. 2.1 პუნქტი საფასურის ათვლას „ფაქტობრივად მომსახურების გაწევის მომენტიდან“ იწყებს, „რის შესახებაც მყიდველს წერილობით ეცნობება ელექტრონული ფოსტის საშუალებით“; ერთადერთი შეტყობინება, რომლის შესახებაც ვიცი, მესაკუთრეთა ჩატში გამოქვეყნებული პოსტი იყო. ხოლო 9.11 პუნქტის თანახმად პირობები „ძალაშია მისი მხარეთა მიერ ხელმოწერისთანავე“ – ხელმოწერა კი არ მომხდარა. Next 5.2 პუნქტს ჩემ მიმართ მაინც იყენებს.

რას ამბობენ ფაილები საკუთარ თავზე

PDF ფაილი ინახავს, როდის იქნა ის შექმნილი. ამის გადამოწმება ყველას შეუძლია: საკმარისია რომელიმე ფაილის გახსნა და მისი თვისებების ნახვა (უმეტეს პროგრამებში: „ფაილი → თვისებები“ ან „ფაილი → დოკუმენტის თვისებები“):

ორივე ფაილი Microsoft Word-იდან ერთმანეთისგან ერთ წუთზე ნაკლები სხვაობით შეიქმნა, საბას მიერ გამოგზავნამდე ათ წუთზე ნაკლები ხნით ადრე. PDF-ის შექმნის თარიღი ექსპორტის თარიღია და არა ტექსტის დაწერისა. მაგრამ ტექსტი შეიცავს იმ ელფოსტის მისამართს, რომელიც წინა საღამოს მივაწოდე. რაც არ უნდა არსებულიყო მანამდე, ჩემ მიერ მიღებული დოკუმენტები 27 იანვრის საღამოსა და 2026 წლის 28 იანვრის 12:30-ს (UTC) შორის დასრულდა და 2024 და 2025 წლებით დათარიღდა.

რას ნიშნავს ეს

ორი დოკუმენტი 2026 წლის იანვარში შეიქმნა და 2024 წლის ნოემბრითა და 2025 წლის აგვისტოთი დათარიღდა, რათა უკუძალით დაეფიქსირებინა ვალდებულება, რომელიც, Next-ის თქმით, რეგისტრაციისას წარმოიშვა, და დავალიანება, რომელიც, Next-ის თქმით, აგვისტოში დაიწყო. თითოეული ჩვენ შორის დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებას ეყრდნობა, რომელიც არ არსებობს. ერთ-ერთი შენობის ყველა მესაკუთრის სახელით საუბრობს. თითოეული უცხოელ მესაკუთრეს როგორც რეგულაციებით მოთხოვნილი წარუდგინეს – რეგულაციებით, რომლებიც არასდროს დასახელებულა. მხოლოდ კომპლექსის აპარტ-სასტუმროს სტატუსი ახსენეს.

არის თუ არა ეს დანაშაული, ცალკე საკითხია. საქართველოს სისხლის სამართალი კერძო დოკუმენტის გაყალბებას, როგორც ასეთს, როგორც ჩანს, არ სჯის; რასაც შეიძლება სჯიდეს, გაყალბების ირგვლივ ჩადენილი ქმედებაა.