2026 წლის 6 ივლისს ჩემი მეუღლე და მე პოლიციაში მივედით, რათა სისხლის სამართლის საჩივარი შეგვეტანა შპს Next White-ისა და შპს Next Hospitality-ის წინააღმდეგ. საჩივარი წინასწარ მქონდა დაწერილი, ინგლისურად და რუსულად, და თანდართული მტკიცებულებებიც მოწესრიგებული მქონდა. აი, რა მოხდა.

სხვაგან გაგვისტუმრეს. ცენტრალურ საპოლიციო განყოფილებაში გვითხრეს, რომ საჩივრის მიღება არ შეეძლოთ, რომ თითოეულ საცხოვრებელ მისამართს თავისი განყოფილება ჰყავს მიმაგრებული და რომ ჩვენი მე-7 განყოფილება იყო. იქ წავედით.

ჩემი წერილობითი საჩივარი არ მიიღეს. ვთხოვე, ჩემ მიერ მომზადებული დოკუმენტი ჩემს ჩვენებად მიეღოთ. არ მიიღეს. ნება დამრთეს, გამომეყენებინა იგი ნათქვამის სტრუქტურირებისთვის.

საჩივრები მხოლოდ ქართულად. მითხრეს, რომ საჩივრის მიღება მხოლოდ ქართულ ენაზე შეიძლებოდა — ენაზე, რომელიც არც ერთმა ჩვენგანმა არ იცის. ამის ნაცვლად ჩემი ჩვენება დაკითხვის სახით უნდა ჩაწერილიყო, თანამშრომელს ქართულად უნდა აეკრიფა, მე კი ოქმზე ხელი უნდა მომეწერა.

თარჯიმნები. რადგან საჩივარი ქართულად უნდა ყოფილიყო, პოლიციამ მის გასაფორმებლად ორი თარჯიმანი გამოყო: რუსულის თარჯიმანი, რომელიც ჩემთან ურთიერთობის დიდ ნაწილს აწარმოებდა და ჩემი მეუღლის ჩვენებას თარგმნიდა, და ინგლისურის თარჯიმანი, რომელიც ჩემს ჩვენებას თარგმნიდა. იყო თუ არა რუსულის თარჯიმანი პოლიციელი, ვერასოდეს დავადგინე. ჩემი მეუღლე, რომელიც პროფესიონალი თარჯიმანი არ არის, მხოლოდ იმისთვის მოვიდა, რომ თანამშრომლებთან საერთოდ შეგვძლებოდა ურთიერთობა — ინგლისურსა და რუსულს შორის გადმოცემით. ხანდახან ესეც არ დაუშვეს.

ცალ-ცალკე დაკითხვა. ჯერ ჩემი მეუღლე დაკითხეს. ამ დროს ოთახის მეორე მხარეს გამამწესეს, საიდანაც ვხედავდი, მაგრამ არ მესმოდა, რას ეკითხებოდნენ და რას წერდნენ. შემდეგ მე დამკითხეს.

მთხოვეს, მისი ჩვენება ჩემად ხელმომეწერა. მიზეზად ის დაასახელეს, რომ დაქორწინებულები ვართ. უარი ვთქვი.

მრავალი ვერსია. ჩემი ჩვენება იბეჭდებოდა, სწორდებოდა და ხელახლა იბეჭდებოდა — ჩემი დათვლით, ათზე მეტჯერ. ყოველ ვერსიაში ვპოულობდი ჩემს გამოტოვებულ განცხადებებს და თარგმანის შეცდომებს. მრავალი ცდის შემდეგ ტექსტში ჩემი ყველა განცხადება მოხვდა, ერთის გარდა.

მითხრეს, რომ ხელმოუწერელი ხელშეკრულებები არ შევიდოდა. რუსულის თარჯიმანმა მრავალჯერ თქვა, რომ, რაკი Next-ის მიერ გამოგზავნილ ორ ხელშეკრულებას ხელი არ მოვაწერე, ისინი არ ჩაირთვებოდა. ჩაირთო თუ არა, არ ვიცი: რეგისტრირებული დოკუმენტის ასლი ვერასოდეს მივიღე. ის, რომ ხელი არასოდეს მომიწერია, ჩემი საჩივრის არსია.

სამოქალაქო საქმედ გადაკვალიფიცირება. თანამშრომლებმა რამდენჯერმე თქვეს, რომ საქმე წმინდა სამოქალაქო ხასიათისა იყო და რომ ამ მიზეზით ზოგიერთი გარემოება არ ჩაიწერებოდა. ერთმა მათგანმა თქვა, რომ სწორედ პოლიცია წყვეტს, არის თუ არა საქმე სისხლის სამართლის.

ჩემი მტკიცებულების ერთი გვერდი სკამის ქვეშ აღმოჩნდა. რუსულის თარჯიმანი ჩემს მოწესრიგებულ მტკიცებულებებს დაუდევრად ეპყრობოდა. მოგვიანებით ერთი გვერდი იატაკზე, სკამის ქვეშ იპოვეს.

მითხრეს, რომ „ქართულს არასწორად ვიგებდი“. რუსულის თარჯიმანი განმეორებით დაჟინებით ამტკიცებდა, რომ ლიფტების დაშვების სისტემის მიზნის შესახებ შეტყობინებას არასწორად ვიგებდი, და შესწორებებს ითხოვდა. შეტყობინება, რომელიც გამოვყავი, Next-ის საკუთარი ინგლისური ვერსია იყო.

თარგმანზე უარი. როცა ახლად დაბეჭდილი ვერსია დამიდეს წინ, ვთხოვე, ხელახლა ეთარგმნათ. ინგლისურის თარჯიმანმა უარი თქვა: მან კომპიუტერში მხოლოდ ერთი წინადადება დაამატა და მიაჩნდა, რომ დანარჩენი უკვე ნათარგმნად უნდა მიმეღო. ვერ გადავამოწმებდი, რომ დანარჩენი არ შეცვლილა, და ეს ვთქვი. სწორედ ამ დროს აფეთქდა ოთახი.

ხელი მხარზე. ამას მოჰყვა კამათი, რომლის დროსაც რუსულის თარჯიმანმა მხარზე დამაწვა, რომ სკამზე ჩავმჯდარიყავი, და მითხრა, ხელი მომეწერა. სიმშვიდე შევინარჩუნე და ხელი არ მოვაწერე. მისი ხელი ჩემმა მეუღლემ ჩამომაშორა.

გამიშვეს, შემდეგ ისევ დამკითხეს. მითხრეს, რომ თავისუფალი ვიყავი და შემეძლო წავსულიყავი. ვთხოვე, ჩემი და ჩემი მეუღლის ჩვენებები გამოგვეთხოვა. ამის ნაცვლად დაკითხვა გაგრძელდა, ქვემოთ აღწერილ დადასტურებაზე ხელი მომაწერინეს და მეორედ მითხრეს, რომ თავისუფალი ვიყავი.

არც ასლი, არც ფოტო, ხელმოუწერელი ნომერი. ვთხოვე, ჩემი საჩივარი და მტკიცებულებები საქმის ნომრით დაერეგისტრირებინათ. მომცეს ნომერი — 2387911, თარიღით 06.07.2026, 19:42 — ხელით დაწერილი და ხელმოუწერელი, და არ დამრთეს ნება, რეგისტრირებულ დოკუმენტთან შემედარებინა. მითხრეს, რომ საჩივრის ასლის გაცემა არ შეიძლებოდა და მისი გადაღებაც არა. ერთადერთი, რასაც ხელი მოვაწერე — ინგლისურის თარჯიმნის ტელეფონზე მთარგმნელი აპლიკაციით გადამოწმების შემდეგ — იყო განცხადება, რომ ნაჩვენები თარგმანი სწორი იყო. საჩივრის შინაარსი არ დამიდასტურებია, რადგან მისი გადამოწმების საშუალება არ მქონდა.

დაპირება ლიფტის შესახებ. თანამშრომლებმა თქვეს, რომ მეორე დღეს შენობის მენეჯერს დაურეკავდნენ და ლიფტზე დაშვების მოცემას დაავალებდნენ. არაფერი ჩაწერილა, და დაშვება არასოდეს მოუციათ.

შემდეგ

ორი დღის შემდეგ ამ ქმედებების შესახებ საქართველოს სახალხო დამცველს შევატყობინე (განცხადება 6902/26), რომლის აპარატმაც საკითხი შინაგან საქმეთა სამინისტროს გადაუგზავნა და მოგვიანებით მაცნობა, რომ სამინისტროს გენერალურ ინსპექციაში სამსახურებრივი შემოწმება დაწყებულიყო. 2026 წლის 21 აგვისტოს ამ ქმედებების შესახებ საქართველოს პროკურატურაში საჩივარი შევიტანე (რეგისტრირებული ნომრით 01/13-98924). საჩივარი, რომლის შესატანადაც პოლიციაში მივედი და რომელსაც თანამშრომლებმა სამოქალაქო უწოდეს, პროკურატურამ 2026 წლის 12 აგვისტოს 01/13-94415 ნომრით დაარეგისტრირა.

ორივე უწყებაში შესწორებაც წარვადგინე: სახალხო დამცველმა ის 8028/26 ნომრით დაარეგისტრირა, პროკურატურაში კი საჩივარშივე შევიტანე. რუსულის თარჯიმნის ქცევიდან თავდაპირველად დავასკვენი, რომ ის პოლიციელი იყო. ახლა ამაში დარწმუნებული აღარ ვარ, ამიტომ ეს განცხადება უკან წავიღე და მას მხოლოდ თარჯიმნად ვიხსენიებ.